<![CDATA[Forum Sitesi - Gezelim,Görelim ve Öğrenelim]]> https://forumistan.net/ Wed, 29 Apr 2026 02:24:40 +0000 MyBB <![CDATA[PERGE ANTİK ŞEHRİ]]> https://forumistan.net/konu-perge-antik-sehri.html Wed, 15 Apr 2026 12:25:31 +0000 Arzu]]> https://forumistan.net/konu-perge-antik-sehri.html
PERGE Antalya'nın doğusunda, Aksu kasabasının kuzeyinde, Pamfilya bölgesinde antik bir şehir. Mö 12. yy.'dan sonra Akhalar'ın yanı sıra Yunanistan ve Anadolu'nun batısından gelen halklar buraya yerleşmiştir. Mö 4. yy.'da Kestros çayıyla Akdeniz'e açılan Perge, Mö 4. yy.'da Büyük İskender'e, daha sonra Selefkîler'e ve Pergamon krallığına boyun eğdi.
[Resim: perge.jpg]
Hristiyanlığın ilk dönemlerinde Pavlus'un dini yaymak için merkez seçtiği yerlerden biriydi. Ms 1. yy.' da Roma egemenliğine girdikten sonra büyük gelişme gösterdi. Günümüze kalıntıları ulaşan yapıların çoğu bu dönemde yapıldı. Bizans egemenliği sırasında Hristiyanlığın önemli merkezlerinden biri oldu. Ancak bir liman şehri olan Attaleia'nın gelişmesiyle önemini kaybetti.

Perge'de günümüze kalıntıları ulaşan en mühim yapılardan biri Perge tiyatrosudur. Ms 2. yy.'da inşa edilmiş olan sahne binasındaki çeşitli tasvirlerle önemli olan tiyatroda 15 bin kişinin oturabildiği seyirci yeri vardır. Tiyatronun yakınındaki stadyum ise 12 bin kişilikti. Bugüne ulaşan diğer yapılar arasında sur kapıları, kule, hamam, çeşme, bazilika kalıntıları önemlidir.]]>
PERGE Antalya'nın doğusunda, Aksu kasabasının kuzeyinde, Pamfilya bölgesinde antik bir şehir. Mö 12. yy.'dan sonra Akhalar'ın yanı sıra Yunanistan ve Anadolu'nun batısından gelen halklar buraya yerleşmiştir. Mö 4. yy.'da Kestros çayıyla Akdeniz'e açılan Perge, Mö 4. yy.'da Büyük İskender'e, daha sonra Selefkîler'e ve Pergamon krallığına boyun eğdi.
[Resim: perge.jpg]
Hristiyanlığın ilk dönemlerinde Pavlus'un dini yaymak için merkez seçtiği yerlerden biriydi. Ms 1. yy.' da Roma egemenliğine girdikten sonra büyük gelişme gösterdi. Günümüze kalıntıları ulaşan yapıların çoğu bu dönemde yapıldı. Bizans egemenliği sırasında Hristiyanlığın önemli merkezlerinden biri oldu. Ancak bir liman şehri olan Attaleia'nın gelişmesiyle önemini kaybetti.

Perge'de günümüze kalıntıları ulaşan en mühim yapılardan biri Perge tiyatrosudur. Ms 2. yy.'da inşa edilmiş olan sahne binasındaki çeşitli tasvirlerle önemli olan tiyatroda 15 bin kişinin oturabildiği seyirci yeri vardır. Tiyatronun yakınındaki stadyum ise 12 bin kişilikti. Bugüne ulaşan diğer yapılar arasında sur kapıları, kule, hamam, çeşme, bazilika kalıntıları önemlidir.]]> <![CDATA[PERİ BACALARI VOLKANİK KÜL]]> https://forumistan.net/konu-peri-bacalari-volkanik-kul.html Tue, 14 Apr 2026 12:23:43 +0000 Arzu]]> https://forumistan.net/konu-peri-bacalari-volkanik-kul.html
"PERİ bacaları", üzeri lâvla örtülü tüf (sertleşmiş volkanik kül) yığınlarının zamanla aşınmasından meydana gelen oluşumlara verilen bir isimdir.

[Resim: peribacalar.jpg]

Püskürmeler sırasında geniş çukurlara biriken tüfler, kalın tabakalar halinde yığılır; üzerlerine yer yer kalın lâv örtüleri yayılır. Tüf yığınları iklim şartlarıyla (yağmur, rüzgâr, sel) aşınarak sütûnlar haline gelirken, üst kısımdaki lâv kütleleri daha az aşındığı için geniş tablalar halinde kalırlar.

Yüksekliği 20 - 30 metreye kadar değişen peri bacaları vardır. Anadolu'da Ürgüp'te (Göreme, Uçhisar), Aksaray yakınlarında (Selimiye köyü) peri bacaları bulunmaktadır.]]>
"PERİ bacaları", üzeri lâvla örtülü tüf (sertleşmiş volkanik kül) yığınlarının zamanla aşınmasından meydana gelen oluşumlara verilen bir isimdir.

[Resim: peribacalar.jpg]

Püskürmeler sırasında geniş çukurlara biriken tüfler, kalın tabakalar halinde yığılır; üzerlerine yer yer kalın lâv örtüleri yayılır. Tüf yığınları iklim şartlarıyla (yağmur, rüzgâr, sel) aşınarak sütûnlar haline gelirken, üst kısımdaki lâv kütleleri daha az aşındığı için geniş tablalar halinde kalırlar.

Yüksekliği 20 - 30 metreye kadar değişen peri bacaları vardır. Anadolu'da Ürgüp'te (Göreme, Uçhisar), Aksaray yakınlarında (Selimiye köyü) peri bacaları bulunmaktadır.]]> <![CDATA[PINARGÖZÜ MAĞARASI]]> https://forumistan.net/konu-pinargozu-magarasi.html Sat, 04 Apr 2026 11:59:34 +0000 forumistan]]> https://forumistan.net/konu-pinargozu-magarasi.html
ISPARTA'YA bağlı Yenişarbademli kasabası yakınlarında bir mağara. Karstik kaynaklardan çıkan sular mağara içinde çağlayanlar oluşturur ve mağaranın giriş kısmından dışarı çıkar.

Özellikle sportif faaliyetler için önemli olan mağaranın uzunluğu 12 km kadardır.]]>
ISPARTA'YA bağlı Yenişarbademli kasabası yakınlarında bir mağara. Karstik kaynaklardan çıkan sular mağara içinde çağlayanlar oluşturur ve mağaranın giriş kısmından dışarı çıkar.

Özellikle sportif faaliyetler için önemli olan mağaranın uzunluğu 12 km kadardır.]]> <![CDATA[SADBERK HANIM MÜZESİ]]> https://forumistan.net/konu-sadberk-hanim-muzesi.html Sun, 04 Jan 2026 11:33:29 +0000 forumistan]]> https://forumistan.net/konu-sadberk-hanim-muzesi.html
İSTANBUL'UN  Büyükdere semtinde, Azaryan Yalısı'nda özel müze.

[Resim: sadberk.jpg]

İşadamı Vehbi Koç'un eşi Sadberk Koç'un topladığı etnografik eserlerin sergilenmesiyle açıldı (1980).

Yaklaşık 8000 parçadan oluşan bir koleksiyonun (değerli saatler, çiniler, tombaklar, tuğralı gümüşler vb.) sergilendiği müzedeki eserler, tarihöncesinden başlayarak Anadolu'nun tüm kültür safhalarını yansıtır.]]>
İSTANBUL'UN  Büyükdere semtinde, Azaryan Yalısı'nda özel müze.

[Resim: sadberk.jpg]

İşadamı Vehbi Koç'un eşi Sadberk Koç'un topladığı etnografik eserlerin sergilenmesiyle açıldı (1980).

Yaklaşık 8000 parçadan oluşan bir koleksiyonun (değerli saatler, çiniler, tombaklar, tuğralı gümüşler vb.) sergilendiği müzedeki eserler, tarihöncesinden başlayarak Anadolu'nun tüm kültür safhalarını yansıtır.]]> <![CDATA[SAHİBATA KÜLLİYESİ]]> https://forumistan.net/konu-sahibata-kulliyesi.html Sat, 03 Jan 2026 11:25:14 +0000 forumistan]]> https://forumistan.net/konu-sahibata-kulliyesi.html SAHİBATA KÜLLİYESİ
[Resim: sahibata.jpg]
KONYA'DA  Anadolu Selçuklu veziri Sahib Ata Fahreddin Ali'nin yaptırdığı külliye (1259-79). Cami, türbe, hankâh ve hamamdan oluşur.
Hamam dışındaki yapıların mimarı Kölük bin Abdullah'tır. Tek şerefeli bir minaresi bulunan cami, özellikle taçkapısıyla Anadolu Selçuklu mimarîsinin en önemli örneklerindendir.
]]> SAHİBATA KÜLLİYESİ
[Resim: sahibata.jpg]
KONYA'DA  Anadolu Selçuklu veziri Sahib Ata Fahreddin Ali'nin yaptırdığı külliye (1259-79). Cami, türbe, hankâh ve hamamdan oluşur.
Hamam dışındaki yapıların mimarı Kölük bin Abdullah'tır. Tek şerefeli bir minaresi bulunan cami, özellikle taçkapısıyla Anadolu Selçuklu mimarîsinin en önemli örneklerindendir.
]]> <![CDATA[SEYİTGAZİ MÜZESİ]]> https://forumistan.net/konu-seyitgazi-muzesi.html Mon, 22 Dec 2025 12:13:51 +0000 derya]]> https://forumistan.net/konu-seyitgazi-muzesi.html
SEYİTGAZİ ilçesi, Eskişehir iline bağlıdır. İsmini, türbesi burada bulunan Seyit Battal Gazi'den alır. İl merkezine 42 km uzaklıktadır.

Seyitgazi müzesi, Seyit Battal Gazi külliyesinde açıldı (1970). Müzede; Seyit Battal Gazi külliyesine ait eserlerle, çevreden getirilen arkeolojik ve etnografik eserler sergilenir.]]>
SEYİTGAZİ ilçesi, Eskişehir iline bağlıdır. İsmini, türbesi burada bulunan Seyit Battal Gazi'den alır. İl merkezine 42 km uzaklıktadır.

Seyitgazi müzesi, Seyit Battal Gazi külliyesinde açıldı (1970). Müzede; Seyit Battal Gazi külliyesine ait eserlerle, çevreden getirilen arkeolojik ve etnografik eserler sergilenir.]]> <![CDATA[SULTANAHMET CAMİİ (Mavicami)]]> https://forumistan.net/konu-sultanahmet-camii-mavicami.html Sat, 13 Dec 2025 12:43:52 +0000 derya]]> https://forumistan.net/konu-sultanahmet-camii-mavicami.html
SEDEFKÂR  Mehmet Ağa tarafından, 1. Ahmed adına, İstanbul Sultanahmet meydanında yapılan cami (1609 - 1616). Caminin önü ve iki yanı, geniş bir dış avluyla çevrilidir. Çevresi pencereli bir duvarla kuşatılan bu dış avluya, 3' ü cephede olmak üzere 8 kapıdan girilir.

Caminin iki ayrı kareye yakın planı vardır. Birinci (öndeki) kare (iç avlu)  26  tane granit mermer ve porfir sütûna oturtulan  30  kubbeyle çevrilidir. Mermer döşemeli olan avluda, çevresinde 6  mermer sütûn bulunan bir şadırvan vardır. Şadırvan kemerleri, kabartmalı olarak "rumî" geçmelerle; köşebentleri de kabartma lâle ve karanfil motifleriyle süslüdür.

İç avluya, biri cepheden, ikisi yandan merdivenle çıkılan 3  kapıdan girilir. Bu kapılar ve cümle kapısı bronzdandır. İkinci kare (caminin harem kısmı)  64 x 72  metre ölçülerinde bir alanı kaplar ve çapı 24 metre, yüksekliği 43 metre olan bir orta kubbeyle örtülüdür. Bu kubbe, 4 büyük "filayağı" üzerine binen 4 büyük kemere, pandantiflerle oturur. 5 metre çapında olan bu ayaklar, aşağıdan yukarı doğru  yivlidir. Bu yivler, ayaklara yumuşak bir görünüm sağlar.

3' er eksadra ile genişletilen sivri kemerli 4 yarım kubbe, caminin içine büyük bir hacim verir. Aşağıdan yukarıya 5 sıra olarak istiflenen 260 yuvarlak kemerli pencere, yapıya büyük bir hafiflik ve hiçbir camide görülmeyen bir ışık sağlar.

Caminin sol köşesinde "hünkâr mahfeli" yer alır. Mozaik ve yeşim süslemeli mihrabı, sedefli kapısı, turkuaz üzerine altın yaldızla yazılı çinileri, süsleme bakımından büyük bir değer taşır. Mahfelin oyma ve kabartma işleri, mermer korkulukları, taş işçiliğinin en güzel örnekleri arasındadır.

Mahfelin yanında, 1. Ahmed'in bir çilehanesi (itikaf köşesi) bulunur. Hünkâr mahfelinin camiden ve "Kasrı Hümayun"dan da girişi vardır. Mahfelin altındaki ahşap tavan da süsleme bakımından zengindir.

Caminin duvarları 16. yy. sonuyla 17. yy. başlarına ait çini panolarla kaplıdır. İnşaat defterlerine göre; burada  21 043  çini kullanıldı. Çinilerdeki motifler sayılamayacak kadar çoktur. Camideki yazılar, devrin ünlü hattatlarından Ahmed Gubarî tarafından yazıldı. Sedef işleri mimarın kendisi tarafından yapıldı. Zamanla bozulan kalem işleri, eski özelliklerini korur.

Caminin diğerlerinde olmayan özelliklerinden biri de  6  minareli olmasıdır. Ana kapının iki tarafında yer alan minareler ikişer şerefeli, köşelerde yer alanlar üçer şerefelidir. Cami bu 6 minare ve kubbesiyle, Ayasofya'nın ağırlığı karşısında, hafifliğin ve inceliğin başarılı bir örneğidir.

Cami; Sultan Ahmed'in türbesi, misafirhane, imaret, medrese, dârüşşifa, çarşı gibi yapıların merkezi durumundaydı. Atmeydanı'nın (Sultanahmet) bir ucunda yer alan bu binalar, sonradan ortadan kaldırıldı. Caminin sol tarafında bulunan Kasrı Hümayun da yandı.]]>
SEDEFKÂR  Mehmet Ağa tarafından, 1. Ahmed adına, İstanbul Sultanahmet meydanında yapılan cami (1609 - 1616). Caminin önü ve iki yanı, geniş bir dış avluyla çevrilidir. Çevresi pencereli bir duvarla kuşatılan bu dış avluya, 3' ü cephede olmak üzere 8 kapıdan girilir.

Caminin iki ayrı kareye yakın planı vardır. Birinci (öndeki) kare (iç avlu)  26  tane granit mermer ve porfir sütûna oturtulan  30  kubbeyle çevrilidir. Mermer döşemeli olan avluda, çevresinde 6  mermer sütûn bulunan bir şadırvan vardır. Şadırvan kemerleri, kabartmalı olarak "rumî" geçmelerle; köşebentleri de kabartma lâle ve karanfil motifleriyle süslüdür.

İç avluya, biri cepheden, ikisi yandan merdivenle çıkılan 3  kapıdan girilir. Bu kapılar ve cümle kapısı bronzdandır. İkinci kare (caminin harem kısmı)  64 x 72  metre ölçülerinde bir alanı kaplar ve çapı 24 metre, yüksekliği 43 metre olan bir orta kubbeyle örtülüdür. Bu kubbe, 4 büyük "filayağı" üzerine binen 4 büyük kemere, pandantiflerle oturur. 5 metre çapında olan bu ayaklar, aşağıdan yukarı doğru  yivlidir. Bu yivler, ayaklara yumuşak bir görünüm sağlar.

3' er eksadra ile genişletilen sivri kemerli 4 yarım kubbe, caminin içine büyük bir hacim verir. Aşağıdan yukarıya 5 sıra olarak istiflenen 260 yuvarlak kemerli pencere, yapıya büyük bir hafiflik ve hiçbir camide görülmeyen bir ışık sağlar.

Caminin sol köşesinde "hünkâr mahfeli" yer alır. Mozaik ve yeşim süslemeli mihrabı, sedefli kapısı, turkuaz üzerine altın yaldızla yazılı çinileri, süsleme bakımından büyük bir değer taşır. Mahfelin oyma ve kabartma işleri, mermer korkulukları, taş işçiliğinin en güzel örnekleri arasındadır.

Mahfelin yanında, 1. Ahmed'in bir çilehanesi (itikaf köşesi) bulunur. Hünkâr mahfelinin camiden ve "Kasrı Hümayun"dan da girişi vardır. Mahfelin altındaki ahşap tavan da süsleme bakımından zengindir.

Caminin duvarları 16. yy. sonuyla 17. yy. başlarına ait çini panolarla kaplıdır. İnşaat defterlerine göre; burada  21 043  çini kullanıldı. Çinilerdeki motifler sayılamayacak kadar çoktur. Camideki yazılar, devrin ünlü hattatlarından Ahmed Gubarî tarafından yazıldı. Sedef işleri mimarın kendisi tarafından yapıldı. Zamanla bozulan kalem işleri, eski özelliklerini korur.

Caminin diğerlerinde olmayan özelliklerinden biri de  6  minareli olmasıdır. Ana kapının iki tarafında yer alan minareler ikişer şerefeli, köşelerde yer alanlar üçer şerefelidir. Cami bu 6 minare ve kubbesiyle, Ayasofya'nın ağırlığı karşısında, hafifliğin ve inceliğin başarılı bir örneğidir.

Cami; Sultan Ahmed'in türbesi, misafirhane, imaret, medrese, dârüşşifa, çarşı gibi yapıların merkezi durumundaydı. Atmeydanı'nın (Sultanahmet) bir ucunda yer alan bu binalar, sonradan ortadan kaldırıldı. Caminin sol tarafında bulunan Kasrı Hümayun da yandı.]]> <![CDATA[SÜLEYMANİYE CAMİİ]]> https://forumistan.net/konu-suleymaniye-camii.html Fri, 12 Dec 2025 12:09:52 +0000 derya]]> https://forumistan.net/konu-suleymaniye-camii.html

KANUNΠ Sultan Süleyman'ın emriyle, Mimar Sinan tarafından, İstanbul, Süleymaniye semtinde inşa edilmiş cami. 1550 - 1557  yılları arasında yapıldı. Klâsik Osmanlı mimarisinin en büyük eserlerinden biri olan bu cami, Mimar Sinan'ın ikinci önemli camisidir. İnşasına  60  yaşında başladığı bu camiyi Sinan, "kalfalık" eseri olarak sayar.

Boğaz ve Haliç'e hâkim bir tepe üzerinde yer alan cami, çevresindeki binalarla beraber büyük bir "külliye" halindedir. Bu, İstanbul'da Fatih külliyesinden sonra kurulmuş ikinci büyük külliyedir. Külliyenin merkezini meydana getiren caminin planı, biri avlu diğeri esas cami olmak üzere iki kareden oluşan bir dikdörtgen şeklindedir. Caminin çevresinde; dârüttıp, medreseler, dârülkurra, sıbyan mektebi, hamam, imaret, bimarhane ve çarşı gibi sosyal yapılar yer almıştır.

İç avlunun, biri ön cephede ve ortada, diğerleri yan cephelerde olmak üzere üç kapısı vardır. Orta kapı, anıtsal ve yüksek bir taç kapı şeklindedir; kitabeleri, stalaktitleri ve yarım sütûnlarıyla tek başına mimarî bir eser sayılabilir. Bu ilginç kapının iki yanında, üçer sırada 12 pencere ve odalar vardır.

Dikdörtgen planlı iç avlunun zemini mermer döşelidir; bu avluyu 28 mermer ve pembe granit sütûna oturan sivri kemerli, 28 kubbeli bir revak çevirir. Revak sütûnlarının stalaktitli başlıklarının uyumlu ve oranlı bir görünüşü vardır. Revak kubbelerinde, geç devirlerdeki onarımlar sırasında yapılmış olan "barok" üslûbunda kalem işleri görülür.

Avlu kısmının en önemli süslemesi, son cemaat yerindeki 10 pencerenin üzerinde bulunan çini dekorlardır. Hepsi aynı üslûpta ve aynı motiflerle yapılmış panolar şeklinde olan bu çiniler 16. yy. 'ın en güzel örnekleridir. Özellikle panoların köşelerindeki üçgenlerde görülen "kırmızı" renk, bu dönemin en güzel "mercan kırmızısı"dır. Bu panolarda yer alan ve "Kur'an"dan alınmış ayetlerden meydana getirilen yazılar da devrin ünlü hattatı "Karahisarlı Hasan Efendi" tarafından yazılmıştır.

Avlunun ortasında yer alan dikdörtgen planlı mermer şadırvan, oymaları ve bronz şebekeleri bakımından ilgi çekicidir. Avlunun dört köşesinde 4 minare vardır. Bunlardan avlunun ön cephesinde iki köşede olanlar kısa ve ikişer şerefeli, cami tarafında bulunan diğer ikisi ise daha uzun ve üçer şerefelidir.

Mimar Sinan, bu 4 minareyle; Kanuni Sultan Süleyman'ın fetihten sonraki 4. padişah, 4 minaredeki 10 şerefeyle Osmanlı padişahlarının 10. su olduğunu ifade etmiştir. Bu minarelerin ilginç bir özelliği de aynı boyda olmamalarıdır. Mimar Sinan, kubbeye yakın olan minareleri uzun, diğerlerini kısa yapmakla camiye "piramit" şeklini verdirmiştir.

Minarelerin gövdesi yivlidir, yivlerin araları oyma süslerle doldurulmuştur. Avludan camiye cephede ve yanlarda bulunan kapılardan girilir. Bütün olarak düzgün kesme taştan inşa edilmiş olan cami, üç sahınlıdır ve kareye yakın bir plan gösterir. 63 x 68 metre ebadında olan iç kısmın üzerinde, yerden yüksekliği 53 metre olan 25,5 metre çapında büyük bir merkezî kubbe örter. 4 büyük kalın payeye oturan bir merkezî kubbenin geçişi, düz pandantiflerle sağlanmıştır.

Kubbenin kasnağında yuvarlak kemerli 32 pencere vardır. Kubbe kasnağındaki bu pencerelerle cami duvarlarındaki diğer pencereler, iç kısma iyi bir aydınlık sağlar. Kubbenin açılma kuvvetini karşılamak için mihrap ve ana kapı yönünde merkezî kubbenin iki yanına birer yarım kubbe yapılmış ve bunların da yanlara açılma kuvvetini karşılamak için, merkezî kubbeyi taşıyan 4 büyük payeden, kuzey ve güney yanlarda bulunanlar birer kemerle birleştirilerek içleri pencereli ayna duvarlarıyla doldurulmuştur.

Bu ayna duvarları, payelerin arasında bulunan çok büyük ikişer sütûn taşır. Bu sütûnlardan biri İskenderiye'den, biri Baalbek'ten biri Topkapı Sarayı yakınından, dördüncüsü de Kıztaşı'ndan getirilmiştir. Payeler arasına yapılan bu kemerli sistem, ayrıca yine kemerlerle yan duvarlara bağlanmıştır. Böylece Mimar Sinan, aynı şekilde bir merkezî kubbeyle yanındaki iki yarım kubbesi olan Ayasofya'daki yanlara açılmayı önleme maksadıyla yapılan takviye payandalarının dıştan görünen ağır durumunu burada gözden saklamayı başarmıştır.

Yan neflerin üzeri, çapları birbirine eşit olmayan 5 kubbeyle örtülüdür. Caminin bütün bu kısımlarıyla çok kalabalık bir cemaatin toplu olarak ibadet edeceği geniş ve ferah bir mekân vardır. Camiye girilince ilk göze çarpan da bu geniş mekân ve kubbenin yüksekliğidir.

Mimar Sinan bu camide mimarî bütünlüğün ve geniş mekânın yanısıra akustik durumunu da düşünmüş ve bunu başarmıştır. Camide büyük kubbenin bir yanında çıkan hafif bir ses, diğer yandan duyulur. Akustik düşünülerek bütün kubbeler çift kubbe şeklinde yapılmıştır. Merkezî kubbeye, ağızları içeri doğru açık durumda ve derinlikleri 50 metre olan 64 küp yerleştirilmiştir.

Bu küpler ayrıca küçük kubbelerin köşelerine ve stalaktitlerin altına da konulmuştur. Bunlardan başka caminin zemininde de sesi yansıtmaya yarayan tuğladan boşluklar vardır. Caminin hava değişim düzeni de ilgi çekicidir. Cümle kapısının içeri açılan kısmında, üstte bulunan küçük bir odanın altında dört pencereyle içeri ve dışarı doğru dörder küçük menfez vardır. Hepsi birden açılınca oluşan hava akımı caminin havasını hızla temizler.

Caminin mimarisi kadar, klâsik devrin en güzel örneklerini taşıyan süslemesi de önemlidir. Caminin içinde ilk göze çarpan süsleme, mihraptaki çini dekorudur. Bu çiniler, motifleri renkleri ve teknikleri bakımından 16. yy. Osmanlı çinilerinin en güzel örnekleridir. Mihrabı çeviren ve üst kısımda duvarları kaplayan çinilerde, büyük birer daire içine ve lâcivert zemin üzerine beyaz renkte çok düzgün istif edilmiş "nesih" yazıyla "Fatiha suresi", köşelerde ve üstte beyaz zemin üzerine çok renkli olarak nar çiçeği, rumiler ve diğer çiçeklerden meydana gelen bir dekor görülür.

Bu çini dekorun ortasında, mermer mihrap yükselir. Mihrap, iki yanda iki kabartma oluklu ve stalaktit kaideli sütûnlarla tek parça olarak yapılmıştır. Stalaktitler altın yaldızlıdır. Mihrabın yanındaki alemlerin boşluğunda ve mihrabın iç kısmında altın yaldızla yazılmış yazılar bulunur.

Mihrap duvarlarında, üst pencerelerdeki renkli camlardan sadece üstten ikisinin sonradan yapıldığı anlaşılır. Mihrap kadar güzel işlenmiş olan mimberin köşeleri ve stalaktitli kısımları kabartma olarak süslüdür. Hünkâr mahfili de mermer işçiliği bakımından önemlidir. Özellikle, mahfili çeviren kafes şeklindeki mermer şebeke ilginçtir.

Caminin süsleme özellikleri içinde yazılar ve cümle kapılarıyla pencere kanatlarında görülen oymacılık, fildişi ve sedef kakma örnekleri, devrin üslûbunu yansıtan eserlerdir.]]>

KANUNΠ Sultan Süleyman'ın emriyle, Mimar Sinan tarafından, İstanbul, Süleymaniye semtinde inşa edilmiş cami. 1550 - 1557  yılları arasında yapıldı. Klâsik Osmanlı mimarisinin en büyük eserlerinden biri olan bu cami, Mimar Sinan'ın ikinci önemli camisidir. İnşasına  60  yaşında başladığı bu camiyi Sinan, "kalfalık" eseri olarak sayar.

Boğaz ve Haliç'e hâkim bir tepe üzerinde yer alan cami, çevresindeki binalarla beraber büyük bir "külliye" halindedir. Bu, İstanbul'da Fatih külliyesinden sonra kurulmuş ikinci büyük külliyedir. Külliyenin merkezini meydana getiren caminin planı, biri avlu diğeri esas cami olmak üzere iki kareden oluşan bir dikdörtgen şeklindedir. Caminin çevresinde; dârüttıp, medreseler, dârülkurra, sıbyan mektebi, hamam, imaret, bimarhane ve çarşı gibi sosyal yapılar yer almıştır.

İç avlunun, biri ön cephede ve ortada, diğerleri yan cephelerde olmak üzere üç kapısı vardır. Orta kapı, anıtsal ve yüksek bir taç kapı şeklindedir; kitabeleri, stalaktitleri ve yarım sütûnlarıyla tek başına mimarî bir eser sayılabilir. Bu ilginç kapının iki yanında, üçer sırada 12 pencere ve odalar vardır.

Dikdörtgen planlı iç avlunun zemini mermer döşelidir; bu avluyu 28 mermer ve pembe granit sütûna oturan sivri kemerli, 28 kubbeli bir revak çevirir. Revak sütûnlarının stalaktitli başlıklarının uyumlu ve oranlı bir görünüşü vardır. Revak kubbelerinde, geç devirlerdeki onarımlar sırasında yapılmış olan "barok" üslûbunda kalem işleri görülür.

Avlu kısmının en önemli süslemesi, son cemaat yerindeki 10 pencerenin üzerinde bulunan çini dekorlardır. Hepsi aynı üslûpta ve aynı motiflerle yapılmış panolar şeklinde olan bu çiniler 16. yy. 'ın en güzel örnekleridir. Özellikle panoların köşelerindeki üçgenlerde görülen "kırmızı" renk, bu dönemin en güzel "mercan kırmızısı"dır. Bu panolarda yer alan ve "Kur'an"dan alınmış ayetlerden meydana getirilen yazılar da devrin ünlü hattatı "Karahisarlı Hasan Efendi" tarafından yazılmıştır.

Avlunun ortasında yer alan dikdörtgen planlı mermer şadırvan, oymaları ve bronz şebekeleri bakımından ilgi çekicidir. Avlunun dört köşesinde 4 minare vardır. Bunlardan avlunun ön cephesinde iki köşede olanlar kısa ve ikişer şerefeli, cami tarafında bulunan diğer ikisi ise daha uzun ve üçer şerefelidir.

Mimar Sinan, bu 4 minareyle; Kanuni Sultan Süleyman'ın fetihten sonraki 4. padişah, 4 minaredeki 10 şerefeyle Osmanlı padişahlarının 10. su olduğunu ifade etmiştir. Bu minarelerin ilginç bir özelliği de aynı boyda olmamalarıdır. Mimar Sinan, kubbeye yakın olan minareleri uzun, diğerlerini kısa yapmakla camiye "piramit" şeklini verdirmiştir.

Minarelerin gövdesi yivlidir, yivlerin araları oyma süslerle doldurulmuştur. Avludan camiye cephede ve yanlarda bulunan kapılardan girilir. Bütün olarak düzgün kesme taştan inşa edilmiş olan cami, üç sahınlıdır ve kareye yakın bir plan gösterir. 63 x 68 metre ebadında olan iç kısmın üzerinde, yerden yüksekliği 53 metre olan 25,5 metre çapında büyük bir merkezî kubbe örter. 4 büyük kalın payeye oturan bir merkezî kubbenin geçişi, düz pandantiflerle sağlanmıştır.

Kubbenin kasnağında yuvarlak kemerli 32 pencere vardır. Kubbe kasnağındaki bu pencerelerle cami duvarlarındaki diğer pencereler, iç kısma iyi bir aydınlık sağlar. Kubbenin açılma kuvvetini karşılamak için mihrap ve ana kapı yönünde merkezî kubbenin iki yanına birer yarım kubbe yapılmış ve bunların da yanlara açılma kuvvetini karşılamak için, merkezî kubbeyi taşıyan 4 büyük payeden, kuzey ve güney yanlarda bulunanlar birer kemerle birleştirilerek içleri pencereli ayna duvarlarıyla doldurulmuştur.

Bu ayna duvarları, payelerin arasında bulunan çok büyük ikişer sütûn taşır. Bu sütûnlardan biri İskenderiye'den, biri Baalbek'ten biri Topkapı Sarayı yakınından, dördüncüsü de Kıztaşı'ndan getirilmiştir. Payeler arasına yapılan bu kemerli sistem, ayrıca yine kemerlerle yan duvarlara bağlanmıştır. Böylece Mimar Sinan, aynı şekilde bir merkezî kubbeyle yanındaki iki yarım kubbesi olan Ayasofya'daki yanlara açılmayı önleme maksadıyla yapılan takviye payandalarının dıştan görünen ağır durumunu burada gözden saklamayı başarmıştır.

Yan neflerin üzeri, çapları birbirine eşit olmayan 5 kubbeyle örtülüdür. Caminin bütün bu kısımlarıyla çok kalabalık bir cemaatin toplu olarak ibadet edeceği geniş ve ferah bir mekân vardır. Camiye girilince ilk göze çarpan da bu geniş mekân ve kubbenin yüksekliğidir.

Mimar Sinan bu camide mimarî bütünlüğün ve geniş mekânın yanısıra akustik durumunu da düşünmüş ve bunu başarmıştır. Camide büyük kubbenin bir yanında çıkan hafif bir ses, diğer yandan duyulur. Akustik düşünülerek bütün kubbeler çift kubbe şeklinde yapılmıştır. Merkezî kubbeye, ağızları içeri doğru açık durumda ve derinlikleri 50 metre olan 64 küp yerleştirilmiştir.

Bu küpler ayrıca küçük kubbelerin köşelerine ve stalaktitlerin altına da konulmuştur. Bunlardan başka caminin zemininde de sesi yansıtmaya yarayan tuğladan boşluklar vardır. Caminin hava değişim düzeni de ilgi çekicidir. Cümle kapısının içeri açılan kısmında, üstte bulunan küçük bir odanın altında dört pencereyle içeri ve dışarı doğru dörder küçük menfez vardır. Hepsi birden açılınca oluşan hava akımı caminin havasını hızla temizler.

Caminin mimarisi kadar, klâsik devrin en güzel örneklerini taşıyan süslemesi de önemlidir. Caminin içinde ilk göze çarpan süsleme, mihraptaki çini dekorudur. Bu çiniler, motifleri renkleri ve teknikleri bakımından 16. yy. Osmanlı çinilerinin en güzel örnekleridir. Mihrabı çeviren ve üst kısımda duvarları kaplayan çinilerde, büyük birer daire içine ve lâcivert zemin üzerine beyaz renkte çok düzgün istif edilmiş "nesih" yazıyla "Fatiha suresi", köşelerde ve üstte beyaz zemin üzerine çok renkli olarak nar çiçeği, rumiler ve diğer çiçeklerden meydana gelen bir dekor görülür.

Bu çini dekorun ortasında, mermer mihrap yükselir. Mihrap, iki yanda iki kabartma oluklu ve stalaktit kaideli sütûnlarla tek parça olarak yapılmıştır. Stalaktitler altın yaldızlıdır. Mihrabın yanındaki alemlerin boşluğunda ve mihrabın iç kısmında altın yaldızla yazılmış yazılar bulunur.

Mihrap duvarlarında, üst pencerelerdeki renkli camlardan sadece üstten ikisinin sonradan yapıldığı anlaşılır. Mihrap kadar güzel işlenmiş olan mimberin köşeleri ve stalaktitli kısımları kabartma olarak süslüdür. Hünkâr mahfili de mermer işçiliği bakımından önemlidir. Özellikle, mahfili çeviren kafes şeklindeki mermer şebeke ilginçtir.

Caminin süsleme özellikleri içinde yazılar ve cümle kapılarıyla pencere kanatlarında görülen oymacılık, fildişi ve sedef kakma örnekleri, devrin üslûbunu yansıtan eserlerdir.]]> <![CDATA[SÜVEYŞ KANALI]]> https://forumistan.net/konu-suveys-kanali.html Wed, 10 Dec 2025 10:50:05 +0000 AzZe]]> https://forumistan.net/konu-suveys-kanali.html
KIZILDENİZ'DE  Süveyş Körfezi'ni, Mısır topraklarından geçerek Doğu Akdeniz'e bağlayan su kanalı. Süveyş şehri, ortaçağda bir ticaret transit merkeziydi.

Osmanlılar Mısır'a hâkim olunca, Padişah 1. Selim Süveyş'te bir deniz üssü kurdu. Şehre kemerlerle su getirildi. Kanalın açılmasından sonra Süveyş, Mısır'ın en büyük şehirlerinden biri oldu.

Süveyş'ten Akdeniz'e sefere elverişli bir su yolu kurmak için ilk denemeler Eskiçağda yapıldı. Firavun Neko zamanında, Milattan önce 600' e doğru; Nil, Timsah gölü ve Kızıldeniz arasında bir kanal açılmaya başlandı. 2. Ptolemaios zamanında, Mö: 3. yy.'da bitirilen bu kanal, sonraki yıllarda dönem dönem kullanıldı. 776' da kullanımı tamamen bırakıldı.

Osmanlılar, 16. ve 18. yy.'larda Kızıldeniz ile Akdeniz arasında bir kanal açılması üzerinde durdular, fakat bu düşünceler gerçekleşmedi. Kanal düşüncesi 19. yy.'da yeniden ele alındı. Napolyon seferine katılan mühendis Lepère, İskenderiye-Süveyş arasında açılacak bir kanal tasarladı. Bu tasarıyı, Mehmet Ali Paşa'nın hizmetindeki Fransız mühendis Limand de Bellefonds, daha düz bir hat haline getirdi. Projeyi Fransa'nın İskenderiye konsolosu tasdik etti.

Mısır Hıdivliği'ne Said Paşa'nın çıkması (1854), kanal projesini kesinleştirdi. Said Paşa, kanalın açılmasına izin verdi. 200 milyon frank sermayeyle "Evrensel Süveyş Deniz Kanalı" şirketi kuruldu. Önce 30 kasım 1854, sonra da 5 ocak 1856 fermanlarıyla açılıştan itibaren  99  yıllık imtiyaz aldı. Kanaldan elde edilecek gelirin  % 75' i şirketin,  % 15' i Mısır'ın, % 10' u kurucuların olmak üzere paylaşılacaktı.

Fransızlar, kurulan şirketin  20 000' den fazla hisse senedini aldılar. Çalışmalara 1859 nisan ayında başlandı. Hindistan yolu için endişelenen İngiltere, kanal çalışmalarının durdurulması için Osmanlı padişahı nezdinde girişimlerde bulundu. 1863' de Mısır Hıdivliği'ne İsmail Paşa'nın geçişiyle çalışmalar durduruldu.

Bu kez 3. Napolyon'un devreye girmesiyle padişah, durdurulan izni 19 mart 1866 fermanıyla yeniden verdi. Kanal, 17 kasım 1869' da Fransa imparatoriçesi Eugénie'nin katılımıyla açıldı. Başlangıçta, işletim zorlukları çekildi, neredeyse fiyasko ile neticelenecekti.

Para sıkıntısı çeken İsmail Paşa'nın, hisse senetlerini İngiliz hükümetine satmasıyla, İngilizler büyük hissedar oldular (kasım 1875). Bu durum, 1882' de İngiltere'nin Mısır'a yerleşmesine yol açtı. Kanal, savaşta ve barışta her ülkenin askeri ve ticarî gemilerine açık olacaktı.

KANALIN İKTİSADÎ ve STRATEJİK ROLÜ

Süveyş kanalının kullanıma açılması çok büyük iktisadî rol oynadı. Londra-Bombay yolunu  % 44  kısaltıyordu. İki dünya savaşı sırasında stratejik rolü önemliydi. İngilizler kanaldan geçiş güvenliği sağlamak için bölge ülkeleriyle (Irak, Ürdün vb.) askerî ittifaklar yaptı.

2. Dünya savaşı esnasında kanal, Alman general Rommel'in Libya'daki hücumu sırasında hedef oldu, ama 1942' de Montgomery'nin direnişi Almanlar'ı harekât alanından (El Alameyn bölgesi) uzaklaştırdı.

1945' den sonra Mısır, 1936 anlaşmasının yeniden gözden geçirilmesini istedi. 1954' de imzalanan anlaşmayla İngiliz askerlerinin çekilmesi istendi. İngiliz askerleri 1956' da kanalı terkettiler. Kanal, 26 temmuz 1956' da Mısır cumhurbaşkanı Cemal Abdülnâsır tarafından devletleştirildi.

Devletleştirmeden birkaç ay sonra Mısır ile İsrail arasında savaş patlak verdi. Fransa ve İngiltere, kanalın Port Said'den El-Kantara'ya  kadar olan kuzey kısmını askerî müdahale ile işgâl altına aldılar. Bu askerî müdahale SSCB'nin ve özellikle Amerika'nın şiddetli muhalefetine yol açtı. Kanaldan çekilen İngiliz-Fransız birliklerinin yerini Birleşmiş Milletler polisi aldı. Kanal  6  ay kadar trafiğe kapalı kaldı.

Süveyş kanalı 3. Arap-İsrail savaşından sonra (haziran 1967) tekrar kapatıldı. Savaş, Mısır'ın kanaldan elde ettiği döviz gelirlerini azaltınca Mısırlılar 1968' de kanalın yeniden açılması için gerekli teşebbüslerde bulundular.

Kanal boyunca birçok askerî tesis, gar veya istasyonlar vardır. Kanala boylu boyunca demiryolu eşlik eder. Kıyılarında birçok şehir gelişmiştir. Kanal, petrol gemileri başta olmak üzere diğer çeşitli ticarî malların transferinde önemli bir işlev görür.]]>
KIZILDENİZ'DE  Süveyş Körfezi'ni, Mısır topraklarından geçerek Doğu Akdeniz'e bağlayan su kanalı. Süveyş şehri, ortaçağda bir ticaret transit merkeziydi.

Osmanlılar Mısır'a hâkim olunca, Padişah 1. Selim Süveyş'te bir deniz üssü kurdu. Şehre kemerlerle su getirildi. Kanalın açılmasından sonra Süveyş, Mısır'ın en büyük şehirlerinden biri oldu.

Süveyş'ten Akdeniz'e sefere elverişli bir su yolu kurmak için ilk denemeler Eskiçağda yapıldı. Firavun Neko zamanında, Milattan önce 600' e doğru; Nil, Timsah gölü ve Kızıldeniz arasında bir kanal açılmaya başlandı. 2. Ptolemaios zamanında, Mö: 3. yy.'da bitirilen bu kanal, sonraki yıllarda dönem dönem kullanıldı. 776' da kullanımı tamamen bırakıldı.

Osmanlılar, 16. ve 18. yy.'larda Kızıldeniz ile Akdeniz arasında bir kanal açılması üzerinde durdular, fakat bu düşünceler gerçekleşmedi. Kanal düşüncesi 19. yy.'da yeniden ele alındı. Napolyon seferine katılan mühendis Lepère, İskenderiye-Süveyş arasında açılacak bir kanal tasarladı. Bu tasarıyı, Mehmet Ali Paşa'nın hizmetindeki Fransız mühendis Limand de Bellefonds, daha düz bir hat haline getirdi. Projeyi Fransa'nın İskenderiye konsolosu tasdik etti.

Mısır Hıdivliği'ne Said Paşa'nın çıkması (1854), kanal projesini kesinleştirdi. Said Paşa, kanalın açılmasına izin verdi. 200 milyon frank sermayeyle "Evrensel Süveyş Deniz Kanalı" şirketi kuruldu. Önce 30 kasım 1854, sonra da 5 ocak 1856 fermanlarıyla açılıştan itibaren  99  yıllık imtiyaz aldı. Kanaldan elde edilecek gelirin  % 75' i şirketin,  % 15' i Mısır'ın, % 10' u kurucuların olmak üzere paylaşılacaktı.

Fransızlar, kurulan şirketin  20 000' den fazla hisse senedini aldılar. Çalışmalara 1859 nisan ayında başlandı. Hindistan yolu için endişelenen İngiltere, kanal çalışmalarının durdurulması için Osmanlı padişahı nezdinde girişimlerde bulundu. 1863' de Mısır Hıdivliği'ne İsmail Paşa'nın geçişiyle çalışmalar durduruldu.

Bu kez 3. Napolyon'un devreye girmesiyle padişah, durdurulan izni 19 mart 1866 fermanıyla yeniden verdi. Kanal, 17 kasım 1869' da Fransa imparatoriçesi Eugénie'nin katılımıyla açıldı. Başlangıçta, işletim zorlukları çekildi, neredeyse fiyasko ile neticelenecekti.

Para sıkıntısı çeken İsmail Paşa'nın, hisse senetlerini İngiliz hükümetine satmasıyla, İngilizler büyük hissedar oldular (kasım 1875). Bu durum, 1882' de İngiltere'nin Mısır'a yerleşmesine yol açtı. Kanal, savaşta ve barışta her ülkenin askeri ve ticarî gemilerine açık olacaktı.

KANALIN İKTİSADÎ ve STRATEJİK ROLÜ

Süveyş kanalının kullanıma açılması çok büyük iktisadî rol oynadı. Londra-Bombay yolunu  % 44  kısaltıyordu. İki dünya savaşı sırasında stratejik rolü önemliydi. İngilizler kanaldan geçiş güvenliği sağlamak için bölge ülkeleriyle (Irak, Ürdün vb.) askerî ittifaklar yaptı.

2. Dünya savaşı esnasında kanal, Alman general Rommel'in Libya'daki hücumu sırasında hedef oldu, ama 1942' de Montgomery'nin direnişi Almanlar'ı harekât alanından (El Alameyn bölgesi) uzaklaştırdı.

1945' den sonra Mısır, 1936 anlaşmasının yeniden gözden geçirilmesini istedi. 1954' de imzalanan anlaşmayla İngiliz askerlerinin çekilmesi istendi. İngiliz askerleri 1956' da kanalı terkettiler. Kanal, 26 temmuz 1956' da Mısır cumhurbaşkanı Cemal Abdülnâsır tarafından devletleştirildi.

Devletleştirmeden birkaç ay sonra Mısır ile İsrail arasında savaş patlak verdi. Fransa ve İngiltere, kanalın Port Said'den El-Kantara'ya  kadar olan kuzey kısmını askerî müdahale ile işgâl altına aldılar. Bu askerî müdahale SSCB'nin ve özellikle Amerika'nın şiddetli muhalefetine yol açtı. Kanaldan çekilen İngiliz-Fransız birliklerinin yerini Birleşmiş Milletler polisi aldı. Kanal  6  ay kadar trafiğe kapalı kaldı.

Süveyş kanalı 3. Arap-İsrail savaşından sonra (haziran 1967) tekrar kapatıldı. Savaş, Mısır'ın kanaldan elde ettiği döviz gelirlerini azaltınca Mısırlılar 1968' de kanalın yeniden açılması için gerekli teşebbüslerde bulundular.

Kanal boyunca birçok askerî tesis, gar veya istasyonlar vardır. Kanala boylu boyunca demiryolu eşlik eder. Kıyılarında birçok şehir gelişmiştir. Kanal, petrol gemileri başta olmak üzere diğer çeşitli ticarî malların transferinde önemli bir işlev görür.]]> <![CDATA[TOPRAKKALE KAZILARI (Van)]]> https://forumistan.net/konu-toprakkale-kazilari-van.html Tue, 25 Nov 2025 09:57:41 +0000 AzZe]]> https://forumistan.net/konu-toprakkale-kazilari-van.html TOPRAKKALE KAZILARI (Van)


[Resim: toprakkale.jpg]
TOPRAKKALE,  Van'ın  2  kilometre kuzeydoğusunda Urartu kalesi ve şehridir. Urartu krallarından 1. Rusa (mö. 733 - 714) tarafından kuruldu. Şehre, "Rusahinili (Rusa şehri)" adı verildi.
Şehrin hangi tarihte yıkıldığı kesin olarak bilinmiyor. İskitler veya Medler tarafından mö. 7. yy. sonu veya  6. yy. başlarında tahrip edildiği ve bu tarihten sonra terk edildiği sanılıyor.
Urartu devletinin son başşehri olan Toprakkale'yi, 19. yy. başlarında bazı gezginler ve bilim adamları ziyaret etti. İngiliz, Alman ve Ruslar şehirde araştırma yaptılar.
Toprakkale'de sistemli kazılar Prof. Dr. Arif Erzen başkanlığında yapıldı (1959 - 61). Kazılarda ortaya çıkan en önemli yapı, baştanrı Haldi'ye ait kare planlı (13,8 m  x  13,8 m) tapınaktır. Cephesi madenî kalkanlarla süslüdür. 
Tapınağa ait, ele geçen  5  kalkandan biri son kazıda bulunmuştur (Ankara Arkeoloji Müzesi'nde). Kalkanların üzerinde kral  3. Rusa'nın adak kitabeleri yer alır. Akropolün güneyinde ortaya çıkarılan önemli bir yapı da; içinde 14 şarap küpünün bulunduğu mahzendir. Mahzenin güneyinde, ana kayaya oyulmuş bir sarnıç yer alır. Sarnıca, kayaya oyulmuş merdivenlerle inilir.]]> TOPRAKKALE KAZILARI (Van)


[Resim: toprakkale.jpg]
TOPRAKKALE,  Van'ın  2  kilometre kuzeydoğusunda Urartu kalesi ve şehridir. Urartu krallarından 1. Rusa (mö. 733 - 714) tarafından kuruldu. Şehre, "Rusahinili (Rusa şehri)" adı verildi.
Şehrin hangi tarihte yıkıldığı kesin olarak bilinmiyor. İskitler veya Medler tarafından mö. 7. yy. sonu veya  6. yy. başlarında tahrip edildiği ve bu tarihten sonra terk edildiği sanılıyor.
Urartu devletinin son başşehri olan Toprakkale'yi, 19. yy. başlarında bazı gezginler ve bilim adamları ziyaret etti. İngiliz, Alman ve Ruslar şehirde araştırma yaptılar.
Toprakkale'de sistemli kazılar Prof. Dr. Arif Erzen başkanlığında yapıldı (1959 - 61). Kazılarda ortaya çıkan en önemli yapı, baştanrı Haldi'ye ait kare planlı (13,8 m  x  13,8 m) tapınaktır. Cephesi madenî kalkanlarla süslüdür. 
Tapınağa ait, ele geçen  5  kalkandan biri son kazıda bulunmuştur (Ankara Arkeoloji Müzesi'nde). Kalkanların üzerinde kral  3. Rusa'nın adak kitabeleri yer alır. Akropolün güneyinde ortaya çıkarılan önemli bir yapı da; içinde 14 şarap küpünün bulunduğu mahzendir. Mahzenin güneyinde, ana kayaya oyulmuş bir sarnıç yer alır. Sarnıca, kayaya oyulmuş merdivenlerle inilir.]]> <![CDATA[ÜSKÜDAR ÇEŞMESİ]]> https://forumistan.net/konu-uskudar-cesmesi.html Wed, 19 Nov 2025 09:59:54 +0000 AzZe]]> https://forumistan.net/konu-uskudar-cesmesi.html ÜSKÜDAR ÇEŞMESİ

 

[Resim: %25C3%25BCsk%25C3%25BCdar.jpg]

İSTANBUL'DA  Üsküdar iskele meydanında çeşme. Kayıkçı ve gemicilerin su alması için 1. Mahmud devrinde yaptırıldı (1732). "Lâle devri" üslûbunda, kare planlı ve mermer kaplamadır. Çatı, geniş saçaklı ahşap, üzeri kurşun kaplamadır.
İlk şeklinde, çatının üzerinde küçük bir kubbe vardı. Tamirinde bu kubbe kaldırıldı. Cephenin sağ ve solunda birer niş, köşelerde iki sütûn arasında küçük yalaklı musluklar yer alır. Muslukların üst tarafında oymalı bindirmelikler bulunur. Üsküdar iskele meydanının genişletilmesi sırasında zemini yükseltilmiştir. ]]> ÜSKÜDAR ÇEŞMESİ

 

[Resim: %25C3%25BCsk%25C3%25BCdar.jpg]

İSTANBUL'DA  Üsküdar iskele meydanında çeşme. Kayıkçı ve gemicilerin su alması için 1. Mahmud devrinde yaptırıldı (1732). "Lâle devri" üslûbunda, kare planlı ve mermer kaplamadır. Çatı, geniş saçaklı ahşap, üzeri kurşun kaplamadır.
İlk şeklinde, çatının üzerinde küçük bir kubbe vardı. Tamirinde bu kubbe kaldırıldı. Cephenin sağ ve solunda birer niş, köşelerde iki sütûn arasında küçük yalaklı musluklar yer alır. Muslukların üst tarafında oymalı bindirmelikler bulunur. Üsküdar iskele meydanının genişletilmesi sırasında zemini yükseltilmiştir. ]]> <![CDATA[VENEDİK OKULU (resim, heykel, mimarî)]]> https://forumistan.net/konu-venedik-okulu-resim-heykel-mimar%C3%AE.html Wed, 12 Nov 2025 10:16:47 +0000 AzZe]]> https://forumistan.net/konu-venedik-okulu-resim-heykel-mimar%C3%AE.html VENEDİK OKULU (resim, heykel, mimarî)

RESİMDE VENEDİK OKULU :
Venedik, resim tarihine 14. yy' da girmiştir denilebilir. Bundan evvel Venedik sanatçıları hep Bizans'ın tesirindeydi. Bizans geleneği, 1321 - 1358  yılları arasında resim yapan Paolo Veneziano'nun çıkış noktasıdır. Oğulları; Marco, Luca ve özellikle bir müddet Bologna'da oturan Lorenzo'nun eserlerinde gotik sanat ağır basar. 
1430' dan sonra, Mantegna'nın, Ucello'nun, Filippo Lippi'nin ve Castagno'nun tesiriyle yeni üslûplar gelişti. Oymacılara ve kuyumculara özgü bu çalışma metodu, C. Crivelli'nin eserinde tam mânâsıyla belirir. Mantegna'nın, Bellini'ler üstünde büyük etkisi oldu.
Giorgione, eserin renk birliğini ışığın mekânda dağılımıyla sağladı ve bu üslûpla yoğun bir şiire vardı. İhtiyar Palma ile Sebastiano del Piompo'nun eserleri, bazı küçük ayrılıklar bir yana, doğrudan doğruya Giorgione'nin sanatından çıkar. Bu sanatın en olgun örneği ise Tiziano'nun eserlerindedir.
Venedik'de, Tintoretto, Michelangelo'nun etkisiyle büsbütün artan ve göz kamaştırıcı ışık oyunlarıyla coşan, son derece çapraşık ve ince bir üslûp geliştirdi. Veronese, süslemeci, dengeli ve eşsiz bir saydamlığa yöneldi.
HEYKELDE VENEDİK OKULU :
[Resim: venedik+okul1.jpg]
Venedik okulu
"kasım ve aralık çalışmaları"
(13 ve 14. yy.)
Mimarîye sıkı sıkıya bağlı olan heykeltraşlık, her şeyden evvel süslemeci maksatlar güdüyordu. Venedik Cumhuriyeti gemilerinin getirdiği yağma eşyalar, yerli zanaatçılara örnek oldu. Bizans etkisi, daha sonraki yüzyıllarda, özellikle süsleme kabartmalarında görüldü. Roma üslûbu ise, 14. yy.'ın başlarında, San Marco'nun büyük kapısındaki; "Meslekler", "Erdemler", "Aylar" adlı panolarla kendini kabul ettirdi.
Nino Pisano'nun 1368' e doğru Venedik'e gelişi, yerli heykeltraşların gotik üslûbun inceliklerini kavramalarına imkân verdi (San Zanipolo'da Marco Gornaro'nun mezarı). İacobello'nun ve Pierpaolo Dalle Masegne'nin (San Marco'daki dinî eserler) çalışmalarında yeni bir heykeltraşlık anlayışı gelişti. 
Matteo Raverti gibi Lombardiyalılar, Lamberti gibi Toscanalılar, Venedik dukalarının saraylarında çalışmaya başladılar. Bu sanatçıların etkisiyle Venedik atölyeleri hareketlendi. Bu atölyelerin en mühimleri; Giovanni ile Bartolomeo Bon'un atölyeleridir.  
Andrea Bregno'nun sanatı Antonio Rizzo ile devam etti (dukalar sarayında "Adem ile Havva" heykelleri) ile devam etti. Pietro Lombardo, büyük ölçüde Donatello'nun etkisinde kaldı. Pietro Lombardo'nun oğulları Antonio ve Tullio, verimli ve ince bir süsleme üslûbunu geliştirdiler. Tullio Lombardo, özellikle Yunan ve Roma sanatına yöneldi. 
16. yy.'ın ikinci yarısında İ. Sansovino ağır basar. Sansovino'nun Roma'da tatbik ettiği zarif üslûp, sanatçının Venedik'e yerleşmesiyle güçlü bir şekilde canlandı. Venedik'te barok heykeltraşlığı ikinci derecede ustalar temsil eder. 1650' den sonra ortaya çıkan yenilik; Flaman G. Le Court (Santa Maria della Salute'nin mihrabı) veya Alman Melchior Bartel gibi yabancılardan gelir. 
Cabianca ve Corradini'nin eserleri, yeni klâsik üslûbun habercileri sayılabilir. Bu üslûbun en büyük temsilcisi Venedikli Antonio Canova'dır.

MİMARÎDE VENEDİK OKULU : 
Yapılarda merkezî planın kullanılması Bizans'ın etkisiyle açıklanır. Torcello'da "San Fosca", Murano'da "Santa Maria e Donato" ve özellikle San Marco kilisesi merkezî plana göre yapılmıştır. 12. yy.'dan sonra San Marco meydanı büyütüldü, revaklarla çevrildi. 
Hem ikametgâh hem de depo olarak kullanılan Venedik meskenlerinin temel özelliği, bina gövdesinde çıkıntı yapmayan iki kule arasındaki merkezî loca ve revaktı (Fondaco dei Turchi). Bu düzen uzun müddet Venedik sarayları için de geçerli oldu. Sonra kuleler alçaltılarak orta kısmın seviyesine indirildi. Orta kısımda ise pencere oyukları ve localar olduğu gibi kaldı (Loredano ve Dandolo sarayları).
Venedik'e oldukça geç gelen gotik sanatı, binalara çok girmiş süslü kemerleri ve çok renkli süslemeleri etkiledi. Bu çağın şaheseri olan "Ca'd'Oro" (1440) aynı tip üzerine tasarlandı. Revak ve galeriler, Dukalar sarayında son şeklini buldu ve koyu renk kemerlerle cephenin kırmızı ve pempe aydınlığı birbiriyle bağdaştırıldı.
[Resim: venedik+okul4.jpg]
Venedik okulu  -  San Fosca kilisesi  (11. yy. sonu)
[Resim: venedik+okul3.jpg]
Venedik okulu  -  Ca'd'Oro  (15. yy)
[Resim: venedik+okul2.jpg]
Venedik okulu  -  Ca'd'Oro iç avlu]]> VENEDİK OKULU (resim, heykel, mimarî)

RESİMDE VENEDİK OKULU :
Venedik, resim tarihine 14. yy' da girmiştir denilebilir. Bundan evvel Venedik sanatçıları hep Bizans'ın tesirindeydi. Bizans geleneği, 1321 - 1358  yılları arasında resim yapan Paolo Veneziano'nun çıkış noktasıdır. Oğulları; Marco, Luca ve özellikle bir müddet Bologna'da oturan Lorenzo'nun eserlerinde gotik sanat ağır basar. 
1430' dan sonra, Mantegna'nın, Ucello'nun, Filippo Lippi'nin ve Castagno'nun tesiriyle yeni üslûplar gelişti. Oymacılara ve kuyumculara özgü bu çalışma metodu, C. Crivelli'nin eserinde tam mânâsıyla belirir. Mantegna'nın, Bellini'ler üstünde büyük etkisi oldu.
Giorgione, eserin renk birliğini ışığın mekânda dağılımıyla sağladı ve bu üslûpla yoğun bir şiire vardı. İhtiyar Palma ile Sebastiano del Piompo'nun eserleri, bazı küçük ayrılıklar bir yana, doğrudan doğruya Giorgione'nin sanatından çıkar. Bu sanatın en olgun örneği ise Tiziano'nun eserlerindedir.
Venedik'de, Tintoretto, Michelangelo'nun etkisiyle büsbütün artan ve göz kamaştırıcı ışık oyunlarıyla coşan, son derece çapraşık ve ince bir üslûp geliştirdi. Veronese, süslemeci, dengeli ve eşsiz bir saydamlığa yöneldi.
HEYKELDE VENEDİK OKULU :
[Resim: venedik+okul1.jpg]
Venedik okulu
"kasım ve aralık çalışmaları"
(13 ve 14. yy.)
Mimarîye sıkı sıkıya bağlı olan heykeltraşlık, her şeyden evvel süslemeci maksatlar güdüyordu. Venedik Cumhuriyeti gemilerinin getirdiği yağma eşyalar, yerli zanaatçılara örnek oldu. Bizans etkisi, daha sonraki yüzyıllarda, özellikle süsleme kabartmalarında görüldü. Roma üslûbu ise, 14. yy.'ın başlarında, San Marco'nun büyük kapısındaki; "Meslekler", "Erdemler", "Aylar" adlı panolarla kendini kabul ettirdi.
Nino Pisano'nun 1368' e doğru Venedik'e gelişi, yerli heykeltraşların gotik üslûbun inceliklerini kavramalarına imkân verdi (San Zanipolo'da Marco Gornaro'nun mezarı). İacobello'nun ve Pierpaolo Dalle Masegne'nin (San Marco'daki dinî eserler) çalışmalarında yeni bir heykeltraşlık anlayışı gelişti. 
Matteo Raverti gibi Lombardiyalılar, Lamberti gibi Toscanalılar, Venedik dukalarının saraylarında çalışmaya başladılar. Bu sanatçıların etkisiyle Venedik atölyeleri hareketlendi. Bu atölyelerin en mühimleri; Giovanni ile Bartolomeo Bon'un atölyeleridir.  
Andrea Bregno'nun sanatı Antonio Rizzo ile devam etti (dukalar sarayında "Adem ile Havva" heykelleri) ile devam etti. Pietro Lombardo, büyük ölçüde Donatello'nun etkisinde kaldı. Pietro Lombardo'nun oğulları Antonio ve Tullio, verimli ve ince bir süsleme üslûbunu geliştirdiler. Tullio Lombardo, özellikle Yunan ve Roma sanatına yöneldi. 
16. yy.'ın ikinci yarısında İ. Sansovino ağır basar. Sansovino'nun Roma'da tatbik ettiği zarif üslûp, sanatçının Venedik'e yerleşmesiyle güçlü bir şekilde canlandı. Venedik'te barok heykeltraşlığı ikinci derecede ustalar temsil eder. 1650' den sonra ortaya çıkan yenilik; Flaman G. Le Court (Santa Maria della Salute'nin mihrabı) veya Alman Melchior Bartel gibi yabancılardan gelir. 
Cabianca ve Corradini'nin eserleri, yeni klâsik üslûbun habercileri sayılabilir. Bu üslûbun en büyük temsilcisi Venedikli Antonio Canova'dır.

MİMARÎDE VENEDİK OKULU : 
Yapılarda merkezî planın kullanılması Bizans'ın etkisiyle açıklanır. Torcello'da "San Fosca", Murano'da "Santa Maria e Donato" ve özellikle San Marco kilisesi merkezî plana göre yapılmıştır. 12. yy.'dan sonra San Marco meydanı büyütüldü, revaklarla çevrildi. 
Hem ikametgâh hem de depo olarak kullanılan Venedik meskenlerinin temel özelliği, bina gövdesinde çıkıntı yapmayan iki kule arasındaki merkezî loca ve revaktı (Fondaco dei Turchi). Bu düzen uzun müddet Venedik sarayları için de geçerli oldu. Sonra kuleler alçaltılarak orta kısmın seviyesine indirildi. Orta kısımda ise pencere oyukları ve localar olduğu gibi kaldı (Loredano ve Dandolo sarayları).
Venedik'e oldukça geç gelen gotik sanatı, binalara çok girmiş süslü kemerleri ve çok renkli süslemeleri etkiledi. Bu çağın şaheseri olan "Ca'd'Oro" (1440) aynı tip üzerine tasarlandı. Revak ve galeriler, Dukalar sarayında son şeklini buldu ve koyu renk kemerlerle cephenin kırmızı ve pempe aydınlığı birbiriyle bağdaştırıldı.
[Resim: venedik+okul4.jpg]
Venedik okulu  -  San Fosca kilisesi  (11. yy. sonu)
[Resim: venedik+okul3.jpg]
Venedik okulu  -  Ca'd'Oro  (15. yy)
[Resim: venedik+okul2.jpg]
Venedik okulu  -  Ca'd'Oro iç avlu]]> <![CDATA[YEDİGÖLLER (millî park)]]> https://forumistan.net/konu-yedigoller-mill%C3%AE-park.html Fri, 07 Nov 2025 13:02:30 +0000 AzZe]]> https://forumistan.net/konu-yedigoller-mill%C3%AE-park.html
BOLU' nun 42 km kuzeyinde dördü daimî, üçü ise çoğu kez yaz aylarında kuruyan yedi göle verilen isim.

1965 yılından beri, 550 hektar genişliğindeki bu ormanlık saha millî park haline getirilmiştir. Göller arasında; en büyüğü 22,5 dekar (22500 m2) yüzey alanıyla "Büyükgöl"dür. "Deringöl", "Sazlıgöl", "Nazlıgöl" adlarını taşıyan göller daha küçüktür.

Göllerin çevresi iğne yapraklı ve yayvan yapraklı ormanlarla kuşatılmıştır. İnsanın içini açan, ruhunu ferahlatan, yaz turizmine uygun bir bölgedir. Bu ormanlarda aynı zamanda çeşitli av hayvanları olduğundan, Yedigöller av meraklıları tarafından da sık ziyaret edilen bir yer haline gelmiştir. 
[Resim: i?id=47e9eb645e6464148ea85e7493da3519104...humbs&n=13]]]>
BOLU' nun 42 km kuzeyinde dördü daimî, üçü ise çoğu kez yaz aylarında kuruyan yedi göle verilen isim.

1965 yılından beri, 550 hektar genişliğindeki bu ormanlık saha millî park haline getirilmiştir. Göller arasında; en büyüğü 22,5 dekar (22500 m2) yüzey alanıyla "Büyükgöl"dür. "Deringöl", "Sazlıgöl", "Nazlıgöl" adlarını taşıyan göller daha küçüktür.

Göllerin çevresi iğne yapraklı ve yayvan yapraklı ormanlarla kuşatılmıştır. İnsanın içini açan, ruhunu ferahlatan, yaz turizmine uygun bir bölgedir. Bu ormanlarda aynı zamanda çeşitli av hayvanları olduğundan, Yedigöller av meraklıları tarafından da sık ziyaret edilen bir yer haline gelmiştir. 
[Resim: i?id=47e9eb645e6464148ea85e7493da3519104...humbs&n=13]]]> <![CDATA[ARAP CAMİİ]]> https://forumistan.net/konu-arap-camii.html Mon, 08 Sep 2025 11:56:43 +0000 AzZe]]> https://forumistan.net/konu-arap-camii.html ARAP CAMİİ
İSTANBUL'da  Galata semtinde camii, büyüklüğü sebebiyle "Cami-i Kebir" de denilir. Emevî ordu kumandanlarından Müslime bin Abdülmelik'in İstanbul'u aldığı zaman yaptırdığı sanılmaktadır (717).
Bizanslılar şehri ellerine geçirince, bazı ilâvelerle camiyi kiliseye çevirdiler. 4. Haçlı seferi sırasında da Latinler İstanbul'u alınca camii, St. Hyacinthus ve Dominicus rahiplerine verilmişti (1232). Cenevizliler binaya "Saint-Dominicus" derlerdi.
[Resim: arap%20camii.jpg]
Yapı, saf Müslüman sanatı özellikleri taşımaz. Roma ve gotik tarzda pencere ve sütûn başlıkları vardır. Ortaçağdaki çan kulelerine benzeyen ve içinde çan iskelesinin konulduğu delikler bulunan minare,  Suriye'nin Şam şehrindeki Emevîye Camii'nin minarelerini andırır.
Pencere sütûn başlıklarındaki put ve kapı silmeleri, minarenin üst kısmını, Bizans ve Latinler'in yaptığını gösterir. Mihrabın gotik kemer ve pencereleri Latin devrine aittir. Türklere has kısım, sahın ile yanlardır.
2. Bayezid zamanında, İspanya'daki Benî Ahmer devletinin yıkılmasıyla İstanbul'a gelen Araplar, yapıyı Dominikenler'den alarak yenilediler ve "Arap Camii" adını verdiler.
2, Mahmud'un annesi camiyi tamir ettirdi (1808). Daha sonraki bir tamirde, döşemeden çıkan Latin mezar taşları müzeye taşındı (1913). Mihrap kısmından da freskler çıktı.
]]> ARAP CAMİİ
İSTANBUL'da  Galata semtinde camii, büyüklüğü sebebiyle "Cami-i Kebir" de denilir. Emevî ordu kumandanlarından Müslime bin Abdülmelik'in İstanbul'u aldığı zaman yaptırdığı sanılmaktadır (717).
Bizanslılar şehri ellerine geçirince, bazı ilâvelerle camiyi kiliseye çevirdiler. 4. Haçlı seferi sırasında da Latinler İstanbul'u alınca camii, St. Hyacinthus ve Dominicus rahiplerine verilmişti (1232). Cenevizliler binaya "Saint-Dominicus" derlerdi.
[Resim: arap%20camii.jpg]
Yapı, saf Müslüman sanatı özellikleri taşımaz. Roma ve gotik tarzda pencere ve sütûn başlıkları vardır. Ortaçağdaki çan kulelerine benzeyen ve içinde çan iskelesinin konulduğu delikler bulunan minare,  Suriye'nin Şam şehrindeki Emevîye Camii'nin minarelerini andırır.
Pencere sütûn başlıklarındaki put ve kapı silmeleri, minarenin üst kısmını, Bizans ve Latinler'in yaptığını gösterir. Mihrabın gotik kemer ve pencereleri Latin devrine aittir. Türklere has kısım, sahın ile yanlardır.
2. Bayezid zamanında, İspanya'daki Benî Ahmer devletinin yıkılmasıyla İstanbul'a gelen Araplar, yapıyı Dominikenler'den alarak yenilediler ve "Arap Camii" adını verdiler.
2, Mahmud'un annesi camiyi tamir ettirdi (1808). Daha sonraki bir tamirde, döşemeden çıkan Latin mezar taşları müzeye taşındı (1913). Mihrap kısmından da freskler çıktı.
]]> <![CDATA[DOĞUKARADENİZ YAYLALARI]]> https://forumistan.net/konu-dogukaradeniz-yaylalari.html Sat, 25 Jan 2025 11:40:57 +0000 forumistan]]> https://forumistan.net/konu-dogukaradeniz-yaylalari.html 'Doğukaradeniz Yaylaları Çiçekleri' yazımın  birinci bölümünde, Karagöl yaylasında çektiğim çiçek ve doğa fotoğraflarına yer vermiştim.
Bu bölümü  ise;  Aksu Deresi ve Aksu Köyü dolaylarında çektiğim çiçek ve doğa fotoğraflarına  ayırdım. Önce isterseniz kır çiçekleri bakımından oldukca zengin olan bu köyümüzü,  kısaca bir tanıyalım.

AKSU KÖYÜ: Giresun'un Dereli ilçesine bağlı olan Aksu Köyü, Karagöl Dağlarının eteklerinde yer alıyor. Köye adını veren Aksu Deresi, Karagöl dağlarından doğuyor ve Giresun yakınlarından  denize dökülüyor.  Aksu vadisi  ulaşım bakımından da oldukça önemli, Giresun'u Sivasa bağlayan karayolu buradan geçiyor, zengin bir florası var.
Aksu Köyü,  Karagöl Dağlarına  çok yakın olmasına rağmen konumundan dolayı daha farklı ve zengin bir  floraya ev sahipliği etmektedir.

Kuzalan Şelalesi / Dereli
Dereli- Şebinkarahisar yolu üzerinde bulunan  Kuzalan Şelalesi'nin
yanından geçerken, fotoğraf  çekmek için kısa bir mola veriyoruz.
[Resim: IMG_5405.JPG]

Aksu Köyü / Dereli

Aksu Köyü / Dereli

Köye adını veren Aksu Deresi.

Bir yayla olan Aksu Köyü  / Dereli

Engerekotu  ( Echium plantagineum )

Beyaz çan çiçeği / Akçan  ( Campanula alliarifolia )

Güzel karanfil  ( Dianthus calocephalus  )

Aslanpençesi  ( Alchemilla vulgaris )

Kızıl meryem otu,  Karanfil otu  ( Geum coccineum )

Tay boncuğu, Dağ peygamber çiçeği
( Cyanus nigrifimloria ya da Centaurea montana  )



Felçotu ( Primula auriculata )


Düğün çiçeği ( Ranunculus sp. )

Öğrekotu / çiçek    ( Heracleum platytaenium  )

Öğrek otu / yaprak ( Heracleum platytaenium)

Meme otu ( Lapsana communis )

Büyük Çiçekli Dağçayı, Deliçay, Koca soğulcan
( Stachys macrantha )

Mayıs çiçeği, Dağ horozcuğu ( Anemon narcissiflora  )

Dokuztepeli, Beyaz çöpleme, Kunduzağu, Kunduz kökü 
( Veratrum album )


Orman turnagagası, Orman ıtırı ( Geranium sylvaticum  'Album' )


Eşekdikeni, Eğri eşekdikeni ( Carduus nutans )

Mayıs papatyası  ( Matricaria chamomilla  )

Çan çiçeği ( campanula sp. )


Kırmızı ıtır, Kafkas turnagagası  ( Geranium ibericum )

Pisot  ( Valeriana  alliariifolia  )

Tay boncuğu, Dağ peygamber çiçeği
( Cyanus nigrifimloria ya da Centaurea montana  )

Kuşburnu ( Rosa canina )

Çan çiçeği ( Campanula sp.)

Aslandişi ( Leontodon sp. )

Kaba kafesotu ( Symphytum asperum )

Nakıl çiçeği, Gıvışkan otu ( Silene vulgaris )

Çimen eveleği, Kurt pençesi, Küçüktene, Çiyan otu, Yılan kökü
( Polygonum bistorta  )

Dönbaba, Turnagagası  ( Erodium sp. )

Hoş sığırkuyruğu ( Verbascum  spectabile  )



Bir tür adaçayı, Dadırak (  Salvia  verticilata  )

Yabani fiğ ( Vicia sativa )

Çayır üçgülü, Tırfıl 
( Trifolium pratense )

Balkaymak salebi
( Dactylorhiza urvilleana )

Yakıotu  ( Epilobium sp.  )


Kızıl meryem otu, Karanfil otu
( Geum coccineum )

Kaplanotu  ( Doronicum sp. Belki D. austriacum )

Dev pelemir ( Cephalaria gigantea )


Kedi otu ( Valerian sp. )


Kırmızı ıtır, Kafkas  turnagagası
( Geranium ibericum )

Isırgan otu ( Urtica dioica )

Meşe sıracası, Sıracaotu ( Scrophularia ilwensis  )

Meryem otu  ( Geum urbanum )


Dönbaba, Turnagagası ( Erodium  sp. )


Sarı kantaron, Binbirdelik otu, Kılıç otu
( Hypericum perforatum )

Gelinçarşafı, Turnagagası  ( Geranium pyrenalcum )


Hevhulma ( Lythrum salicaria )


Balkaymak salebi ( Dactylorhiza urvilleana )


Beyaz çöpleme, Kunduzağu ( Veratrum albümü )


Beyaz papatya ( Tanacetum parthenium )

Otlayan inek


Çayırsedefi, Kaytaran ( Thalictrum minus ).


Yakı otu ( Epilobium angustifolium ).


Yayla gökcesi ( Jasione supina ).


Elayaz ( Polygonum alpinum )


Koyun sürüsü



Sarı orman gülü, Zifin ( Rhododendron luteum )


Yaylada otlayan yılkı atları

Bektaş çarşısı.
Son olarak Bektaş yaylasına geziyoruz. Burası Giresun'un  en kalabalık ve gelişmiş yaylalarından biri, bir çok obadan/ yayla dan oluşuyor. Bektaş yaylasında pazar kurulmakta  ve yayla  şenlikleri de düzenlenmektedir. 2100 m. yüksekliğindeki Bektaş  yaylasında kışın  oturulmamaktadır.


Bektaş yaylasından Giresun Dağları


Giresun ili haritası ( Harita Alıntıdır. )]]> 'Doğukaradeniz Yaylaları Çiçekleri' yazımın  birinci bölümünde, Karagöl yaylasında çektiğim çiçek ve doğa fotoğraflarına yer vermiştim.
Bu bölümü  ise;  Aksu Deresi ve Aksu Köyü dolaylarında çektiğim çiçek ve doğa fotoğraflarına  ayırdım. Önce isterseniz kır çiçekleri bakımından oldukca zengin olan bu köyümüzü,  kısaca bir tanıyalım.

AKSU KÖYÜ: Giresun'un Dereli ilçesine bağlı olan Aksu Köyü, Karagöl Dağlarının eteklerinde yer alıyor. Köye adını veren Aksu Deresi, Karagöl dağlarından doğuyor ve Giresun yakınlarından  denize dökülüyor.  Aksu vadisi  ulaşım bakımından da oldukça önemli, Giresun'u Sivasa bağlayan karayolu buradan geçiyor, zengin bir florası var.
Aksu Köyü,  Karagöl Dağlarına  çok yakın olmasına rağmen konumundan dolayı daha farklı ve zengin bir  floraya ev sahipliği etmektedir.

Kuzalan Şelalesi / Dereli
Dereli- Şebinkarahisar yolu üzerinde bulunan  Kuzalan Şelalesi'nin
yanından geçerken, fotoğraf  çekmek için kısa bir mola veriyoruz.
[Resim: IMG_5405.JPG]

Aksu Köyü / Dereli

Aksu Köyü / Dereli

Köye adını veren Aksu Deresi.

Bir yayla olan Aksu Köyü  / Dereli

Engerekotu  ( Echium plantagineum )

Beyaz çan çiçeği / Akçan  ( Campanula alliarifolia )

Güzel karanfil  ( Dianthus calocephalus  )

Aslanpençesi  ( Alchemilla vulgaris )

Kızıl meryem otu,  Karanfil otu  ( Geum coccineum )

Tay boncuğu, Dağ peygamber çiçeği
( Cyanus nigrifimloria ya da Centaurea montana  )



Felçotu ( Primula auriculata )


Düğün çiçeği ( Ranunculus sp. )

Öğrekotu / çiçek    ( Heracleum platytaenium  )

Öğrek otu / yaprak ( Heracleum platytaenium)

Meme otu ( Lapsana communis )

Büyük Çiçekli Dağçayı, Deliçay, Koca soğulcan
( Stachys macrantha )

Mayıs çiçeği, Dağ horozcuğu ( Anemon narcissiflora  )

Dokuztepeli, Beyaz çöpleme, Kunduzağu, Kunduz kökü 
( Veratrum album )


Orman turnagagası, Orman ıtırı ( Geranium sylvaticum  'Album' )


Eşekdikeni, Eğri eşekdikeni ( Carduus nutans )

Mayıs papatyası  ( Matricaria chamomilla  )

Çan çiçeği ( campanula sp. )


Kırmızı ıtır, Kafkas turnagagası  ( Geranium ibericum )

Pisot  ( Valeriana  alliariifolia  )

Tay boncuğu, Dağ peygamber çiçeği
( Cyanus nigrifimloria ya da Centaurea montana  )

Kuşburnu ( Rosa canina )

Çan çiçeği ( Campanula sp.)

Aslandişi ( Leontodon sp. )

Kaba kafesotu ( Symphytum asperum )

Nakıl çiçeği, Gıvışkan otu ( Silene vulgaris )

Çimen eveleği, Kurt pençesi, Küçüktene, Çiyan otu, Yılan kökü
( Polygonum bistorta  )

Dönbaba, Turnagagası  ( Erodium sp. )

Hoş sığırkuyruğu ( Verbascum  spectabile  )



Bir tür adaçayı, Dadırak (  Salvia  verticilata  )

Yabani fiğ ( Vicia sativa )

Çayır üçgülü, Tırfıl 
( Trifolium pratense )

Balkaymak salebi
( Dactylorhiza urvilleana )

Yakıotu  ( Epilobium sp.  )


Kızıl meryem otu, Karanfil otu
( Geum coccineum )

Kaplanotu  ( Doronicum sp. Belki D. austriacum )

Dev pelemir ( Cephalaria gigantea )


Kedi otu ( Valerian sp. )


Kırmızı ıtır, Kafkas  turnagagası
( Geranium ibericum )

Isırgan otu ( Urtica dioica )

Meşe sıracası, Sıracaotu ( Scrophularia ilwensis  )

Meryem otu  ( Geum urbanum )


Dönbaba, Turnagagası ( Erodium  sp. )


Sarı kantaron, Binbirdelik otu, Kılıç otu
( Hypericum perforatum )

Gelinçarşafı, Turnagagası  ( Geranium pyrenalcum )


Hevhulma ( Lythrum salicaria )


Balkaymak salebi ( Dactylorhiza urvilleana )


Beyaz çöpleme, Kunduzağu ( Veratrum albümü )


Beyaz papatya ( Tanacetum parthenium )

Otlayan inek


Çayırsedefi, Kaytaran ( Thalictrum minus ).


Yakı otu ( Epilobium angustifolium ).


Yayla gökcesi ( Jasione supina ).


Elayaz ( Polygonum alpinum )


Koyun sürüsü



Sarı orman gülü, Zifin ( Rhododendron luteum )


Yaylada otlayan yılkı atları

Bektaş çarşısı.
Son olarak Bektaş yaylasına geziyoruz. Burası Giresun'un  en kalabalık ve gelişmiş yaylalarından biri, bir çok obadan/ yayla dan oluşuyor. Bektaş yaylasında pazar kurulmakta  ve yayla  şenlikleri de düzenlenmektedir. 2100 m. yüksekliğindeki Bektaş  yaylasında kışın  oturulmamaktadır.


Bektaş yaylasından Giresun Dağları


Giresun ili haritası ( Harita Alıntıdır. )]]>